Por que o freekeh esperta paixóns (gastronómicas)?

A quinoa ten novo competidor: o 'freekeh'

Vivimos sen vivir en nós, e boa parte da responsabilidade dese estado de axitación é d@s foodies, que non deixan de investigar nas cociñar do mundo á procura de “superalimentos” cos que seguir aumentando as súas xa de por si longas listas de imprescindibles para unha alimentación sa e riquiña a partes iguais. A última (ou, quizais, penúltima -pois seguro que neste preciso intre está a xurdir outra tendencia gastronómica-) é o freekeh, e de novo ten máis ben pouco.

Esa fame de innovación dietética fai que, de vez en cando, a nosa visión eurocéntrica da comida se vexa sorprendida e seducida por opcións importadas doutras terras. E é que, a dicir verdade, en cuestión de aproveitar ao máximo os beneficios de produtos vexetais e animais, hai moreas de rexións e culturas que mesmo nos sacan vantaxe. Como Oriente Medio, onde o cereal de moda presume de ter ás súas costas unha tradición de séculos. Aínda que sea cun chisco de retraso, en Europa está a se estender o uso culinario do freekeh.

De nome exótico e pronunciación dubidosa, que non nos engane a súa críptica denominación: agocha unha identidade ben máis sinxela. E é que se trata dunha variedade de trigo. Trigo, si, algo tan común e corrente como o trigo. Pero iso non implica que a admiración que causa este alimento sexa o simple froito dunha nova burbulla informativa de orixe foodie. Hai motivos reais para elevalo ao altar do cool gastronómico. Se está considerado como un “superalimento” é porque, a diferenza do trigo convencional, o freekeh incorpora un pequeno-gran matiz que o fai especial.

O 'freekeh' é o cereal de moda
Polo seu aspecto, diríase que é unha mestura de arroz salvaxe e trigo

A clave está en que, no canto de agardar ao punto álxido de maduración das espigas, estas colléitanse verdes, de xeito prematuro. O obxectivo é entón sometelas a un proceso de torrado, o que lles outorga características organolépticas distintas do trigo cultivado ao xeito tradicional occidental.

O resultado é un gran de aspecto moi semellante ao do arroz integral, cun lixeiro sabor a herba afumada, e consistencia e versatilidade á hora de cociñalo que fan del un serio competidor daquel e da omnipresente quinoa.

A súa elaboración é moi doada, polo que o freekeh non ten segredos para cociñeir@s con boa man coas paellas e os risottos. O seu tempo de cocción oscila entre os 15 e os 20 minutos, e débense engadir dúas medidas de auga ou caldo por cada unha de cereal. En arroces ou acompañando carnes e pescados, combinado con tofu, con verduras salteadas ou en ensalada fría, as opcións que ofrece son case infinitas. Mesmo pode combinarse con froitas e iogures, ou mesturarse con leite para a elaboración de postres variados. Unha pequena ración abonda para saciarse.

O 'freekeh' é un cereal polivalente
Ponlle un toque exótico aos teus pratos con este peculiar cereal

Por que o freekeh é un “superalimento”?

Que este cereal é todo un comodín na cociña está demostrado. Mais, fóra da súa enorme capacidade de adaptación aos ingredientes dispoñibles, a importancia do freekeh reside en realidade nas súas propiedades nutricionais. Ao colleitarse antes de tempo, o gran de trigo verde conserva unha maior cantidade de proteína, fibra e minerais. É rico, ademais, en selenio, potasio, magnesio e ferro. Con poucas graxas e hidratos de carbono, facilita así o crecemento saudable do cabelo e das unllas. Nin o arroz integral nin a quinoa poden competir con el en niveis de fibra, o que, xunto co amidón, favorece a saúde intestinal.

Demasiado bonito para ser certo? Aparentemente, o freekeh só posúe dúas condicións negativas: non é apto para celíac@s (obviamente, pois é un cereal e contén glute) e en España aínda é difícil de atopar. Por fortuna, algúns locais de dietética ou de produtos ecolóxicos (como Pepita y Grano, con varias tendas en Madrid, Valencia, Donostia e Ponferrada) xa están a introducilo.

@Ce_FerSan | Fotos: Instagram @ruthsas, @brockeathealthy, @hellofreshau